27 December 2013

பிளாட்டிபஸ் - ஆஸ்திரேலியாவின் அதிசயம் (4)

ஆஸ்திரேலியாவின் அதிசய உயிரினங்களில் ஒன்றான பிளாட்டிபஸ் (platypus) பற்றி இப்போது அறிந்துகொள்வோம். ஆஸ்திரேலியாவுக்கு மட்டுமல்ல, உலகுக்கே அதிசயமான உயிரினம் அது. இப்படியும் ஒரு உயிரினம் இருக்கமுடியுமா என்று விஞ்ஞானிகளைத் தலையைப் பிய்த்துக்கொள்ளவைத்த விலங்கு பிளாட்டிபஸ்.



வாத்தைப் போல தட்டையான அலகும், சவ்வினால் இணைந்த கால்விரல்களும், பீவரைப் (beaver) போல வாலும், ஓட்டர் (otter) போல தோலும் ரோமமும், பாம்பைப்போல விஷமும் கொண்ட கலவையான உடலமைப்போடு கூடிய ஒரு அபூர்வ விலங்கினம், உடலமைப்பு மட்டுமல்ல, அவற்றின் வாழ்க்கைமுறையும்தான் எவ்வளவு விசித்திரம்!எலிகளைப் போல மண்ணுக்குள் வளை பறித்து வாழ்ந்து, மீன்களைப் போல் தண்ணீரில் மணிக்கணக்காக நீந்தி உணவுதேடி உண்டு, பாம்பின் முட்டையைப் போல் மெல்லிய தோல்முட்டை இட்டுபறவைகளைப் போல் அடைகாத்து, பாலூட்டிகளைப் போல் குட்டிகளுக்குப் பால்கொடுத்து வளர்க்கும் அதிசயத்தை என்னவென்று சொல்வது?

1798- இல் தான் முதன்முதலாக இப்படியொரு உயிரினம் இருப்பது உலகுக்குத் தெரியவந்தது. இந்த விலங்கின் பதப்படுத்தப்பட்ட உடல் இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டபோது,   விஞ்ஞானிகள் மிகவும் குழம்பிப்போனார்களாம். விளையாட்டாய் பீவரின் உடலுக்கு வாத்தின் வாயைத் தைத்துவைத்திருக்கும் ஏதோ ஒரு விஷமியின் வேலை என்றே முடிவுக்கு வந்தனராம். அன்றைய புரளிகளைப் பொய்யாக்கத் தான் பட்ட வடுக்களை சுமந்தபடி அந்த மாதிரிச்சான்று (specimen) லண்டன் அருங்காட்சியகத்தில் இன்றும் காட்சியளித்துக்கொண்டிருக்கிறது.


கோடிக்கணக்கான வருடங்களாக பூமியில் நிலைகொண்டிருக்கும் இந்த உயிரினத்தைப் பற்றி உலகம் பரவலாய் அறிந்துகொண்டது இருநூறு வருடங்களுக்கு முன்புதான். ஆஸ்திரேலியாவில் கிடைத்துள்ள பிளாட்டிபஸ் எலும்புக்கூடு படிமம் ஒன்று, ஒரு லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தையது என்று ஆராய்ச்சிகள் தெரிவிக்கின்றன. 

பாலூட்டிகளில் மோனோட்ரீம்ஸ் என்னும் வகையைச் சார்ந்த ஐந்து இனங்களில் இன்று உயிருடன் இருப்பவை மூன்று இனங்கள்தாம். அவற்றில் இரண்டு எக்கிட்னா (echidna) வகையைச் சார்ந்தவை. மூன்றாவது பிளாட்டிபஸ். இவை இரண்டுமே ஆஸ்திரேலியாவில் மட்டுமே வாழும் உயிரினங்கள் என்பது சிறப்பு.

பிளாட்டிபஸ் என்றால் தட்டையான பாதங்களுடைய என்று பொருள். பிளாட்டிபஸ்ஸின் கால்கள் மிகவும் குட்டையானவை. ஒவ்வொரு காலிலும் ஐந்து விரல்கள் கூரிய நகங்களோடு காணப்படும். நீர்மூஞ்சூறு, வாத்துமூஞ்சூறு, வாத்துவாய் என்றெல்லாம் ஆரம்பகாலத்தில் அழைக்கப்பட்ட அதற்கு இப்போது வாத்துவாய் பிளாட்டிபஸ் (duck-billed platypus) என்ற பெயரே நிலைத்துவிட்டது.

பிளாட்டிபஸ் ஆஸ்திரேலியாவின் கிழக்குக் கடற்கரைப் பகுதிகளிலும் தாஸ்மேனியாவிலும் பரவலாகக் காணப்படுகின்றன. நன்னீர் ஏரி மற்றும் ஆற்றுப்படுகைகளில் வளை தோண்டி வசிக்கும் இவை இரவு விலங்குகள் (nocturnal animals). இரவுநேரம் முழுவதையும் நீரில் நீந்தியபடி உணவுண்ணுவதிலேயே கழிக்கின்றன. ஒரு இரவில் ஐந்தாறு கிலோமீட்டர்கள் தூரத்தைக் கடப்பதொன்றும் பெரிய விஷயமில்லை இவற்றுக்கு. இவை ஒரு நாளைக்கு தங்கள் உடல்எடையில் ஐம்பது சதவீத அளவுக்கு இரையுண்கின்றன. 

நீருக்கடியில் வாழும் இறால்வகைகள், லார்வாக்கள், புழுக்கள், கிளிஞ்சல் பூச்சிகள் போன்றவையே இதன் உணவு. நீருக்கடியில் மண்ணில் புதைந்திருக்கும் தன் உணவினை மண்ணோடும் சிறுசிறு கற்களோடும் கரண்டி போன்ற அலகால் ஏந்தி கன்னத்துப் பைக்குள் அடக்கிக்கொள்ளும். பின் நீருக்குவெளியில் வந்து அனைத்தையும் வாய்க்குள் அரைத்து விழுங்கும். பிளாட்டிபஸ்ஸுக்கு பற்கள் கிடையாது. பற்களுக்குப் பதிலாக சொரசொரப்பான தட்டுகள் மட்டுமே இருக்கும். எனவே பற்கள் செய்யவேண்டிய வேலையை உணவுடன் அள்ளிவரும் சிறுசிறு கற்கள் செய்துவிடும். பிளாட்டிபஸ்ஸின் அலகு வாத்தைப் போன்று இருந்தாலும் வாத்தினுடையதைப் போல் கடினமானதன்று. ரப்பர் போல் வளைந்துகொடுக்கும் இயல்புடையது.



பிளாட்டிபஸ் நீந்தும்போது கண், காது, மூக்குத்துவாரங்கள் அனைத்தையும் நீர்புகாவண்ணம் இறுக்கமாக மூடிக்கொள்ளும். தொடர்ந்து பன்னிரண்டு மணிநேரம் நீருக்குள் இருந்தாலும் மூச்சுவிடுவதற்காக இரண்டு நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை நீருக்கு மேல் வந்தாகவேண்டும். அரைநிமிடத்தில் மீண்டும் நீருக்கடியில் சென்றுவிடும். ஆழ்கடலில் வாழும் சில வகை உயிரினங்களைப்போல பிளாட்டிபஸ்ஸும் தனது அலகில் உள்ள மின்னேற்பிகளின் நுட்பமான உணர்திறன் மற்றும் தொடுதிறன் மூலமே அருகில் உயிருள்ள இரை இருப்பதை அறிந்துகொள்கிறது. 

பிளாட்டிபஸ் நீந்தும்போது தன் முன்னங்கால்களைத் துடுப்பாகவும், பின்னங்கால்களையும் வாலையும் சுக்கானாகவும் நிறுத்தியாகவும்  பயன்படுத்துகிறது. நீந்தும்போது சுக்கானாய் பயன்படுவது தவிர, வாலுக்கு பல பயன்கள் உண்டு. பிளாட்டிபஸ்ஸின் உடற்கொழுப்பில் ஐம்பது சதம் வாலில்தான் சேமித்துவைக்கப்படுகிறது. உடலிலிருக்கும் மென்ரோமங்களுக்கு மாறாக வாலின் ரோமங்கள் சற்றே கடினமாகவும் தடித்த முட்களைப் போன்றும் இருக்கும். வளைதோண்டும்போது மண்ணை ஓரங்கட்டவும் வளையில் சேரும் குப்பைகளை ஒதுக்கிச் சுத்தம் செய்யவும் ஒரு துடைப்பம் போன்று  செயல்படுவதுடன், பெண் பிளாட்டிபஸ் அடைகாக்கும் சமயத்தில் முட்டையைப் பொத்திவைத்து வெப்பத்தைப் பேணவும் வால் உதவுகிறது. வாலுக்கு எவ்வளவு பயன்கள்!



பிளாட்டிபஸ்ஸின் தோல் இரண்டு அடுக்குகளாலானது. உடலை ஒட்டிய முதல் அடுக்கு காற்றை உள்ளுக்குள்ளேயே தக்கவைத்து வெப்பத்தைப் பேணுகிறது. இரண்டாவது அடுக்கு வெளியிலிருந்து குளிர் தாக்காமல் ஒரு காப்புறை போல செயல்படுகிறது. இதன் ரோமம் போலார் கரடியின் ரோமத்தை விடவும் மிகவும் அடர்த்தியானது. இதன் உடலில் ஒரு சதுர மில்லிமீட்டர் பரப்பில் 600 முதல் 900 ரோமங்கள் உள்ளனவாம். கற்பனைக்கே எட்டவில்லை, அல்லவா? அதன் தோலும் ரோமங்களும்தான், உறையவைக்கும் குளிர்நீரில் மணிக்கணக்காக நீந்தும்போதும், உடல்வெப்பம் குறைந்துவிடாமல் பாதுகாக்கின்றன.

பிளாட்டிபஸ்ஸின் ஆயுட்காலம் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் என்று ஆய்வு சொல்கிறது. சராசரி எடை ஒன்று முதல் இரண்டரை கிலோகிராம் வரையிலும் இருக்கலாம். ஆண் பெண்ணை விடவும் சற்றுப் பெரியதாக இருக்கும். ஜூன் அக்டோபர் மாதங்கள்தாம் இவற்றின் இனப்பெருக்கக் காலம். முட்டையிடுவதோடு அடைகாத்து குட்டிகளை வளர்ப்பது பெண்தான். பொதுவாய் ஆண் பெண் இரண்டுமே நீருக்கு உள்ளேயோ நீர்ப்பரப்பை ஒட்டிய புதர்களிலோ, மரங்களின் வேரிடுக்குகளிலோ தனித்தனி வளைகள் தோண்டி அதில் ஓய்வெடுக்கின்றன. ஆனால் பெண், முட்டையிடும் பருவத்தில் மற்றொரு வளையை சில சிறப்பம்சங்களுடன் அமைக்கிறது. அப்போது அமைக்கப்படும் வளைகள், வெள்ள அபாயத்தை மனத்தில் கொண்டு, நீர்ப்படுகையினின்று பல மீட்டர் உயரத்தில் அமைக்கப்படுகின்றன.



பிளாட்டிபஸ் பொதுவாக ஒரு ஈட்டுக்கு ஒன்று முதல் மூன்று முட்டைகள் இடும். மல்லாந்த நிலையில் அவற்றைத் தன் உடலோடு அணைத்து வாலால் மூடி வெப்பத்தைப் பேணும். அடைகாக்கும் சமயம் எதிரிகள் உள்ளேவந்துவிடாமல் தன் வளையின் வாசல்களை அடைத்துவைத்துவிடும். பத்து நாட்களில் முட்டை பொரிந்து குட்டிகள் வெளிவரும். கண்,காது,ரோமம் போன்று எந்த உறுப்பும் வளர்ச்சியடையாமல் ஒரு புழுவைப் போல அவை இருக்கும். ஒரு திராட்சை அளவிலான முட்டையிலிருந்து மொச்சைக்கொட்டை அளவிலான குட்டிகள்!




பிளாட்டிபஸ் பால்கொடுக்கும் விதத்திலும் மற்ற விலங்கினங்களிலிருந்து வேறுபடுகிறது. இதற்கு பாலூட்டும் முலைகள் கிடையாது. தாயின் மார்பிலிருக்கும் சுரப்பியிலிருந்து தோல்துவாரங்கள் வழியே கசிந்து வெளியேறும் பாலை குட்டிகள் நக்கியும் உறிஞ்சியும் குடிக்கும். குட்டிகளை பிளாட்டிபப்’ (platypup) என்பர். குட்டிகள் நான்கைந்து மாதங்கள் வரை தாயிடம் பால்குடிக்கும். அந்த சமயங்களில் தாய் வெளியே போகும்போது வளையின் குறுக்கும் நெடுக்கும் பல மண்தடுப்புகளை உண்டாக்கிவிட்டுப் போகும். எதிரிகள் உள்ளே நுழையாமலிருக்கவும், குட்டிகள் ஊர்ந்து வெளியில் போய்விடாமலிருக்கவும் இந்த ஏற்பாடு.

ஐந்து வாரங்களுக்குப் பிறகு தாய் குட்டிகளை விட்டு பெரும்பாலான நேரம் விலகியே இருக்கும். நான்கு மாதங்களில் குட்டிகள் வளையை விட்டு வெளியே வரும். இரண்டு வயதில் ஆண், பெண் இரண்டுமே முதிர்ச்சி அடைந்து இனப்பெருக்கத்துக்கு தயாராகிவிடும். நாய்க்குட்டியின் சன்னமான குரைப்பு போல ஒலியெழுப்பும் பிளாட்டிபஸ், ஆபத்து சமயங்களில் கோழியின் கொக்கரிப்பு போல உரத்த ஒலி எழுப்பும்.


ஒரு பிளாட்டிபஸ்ஸைப் பார்க்கநேர்ந்தால் பார்ப்பதற்கு குட்டியாய் அழகாய் இருக்கிறதே என்று நாய்க்குட்டியைப்போல தூக்கி வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில் ஆண் பிளாட்டிபஸ்ஸின் பின்னங்கால்கள் ஒவ்வொன்றிலும் ஒன்றரை செ.மீ. நீளத்துக்கு ஒரு விஷமுள் உள்ளது. இதன் விஷம் ஒரு நாயைக் கொல்லும் அளவுக்கு வீரியமுள்ளது. இதனால் மனிதர்கள் இறப்பதில்லை என்றாலும் தாங்கமுடியாத அளவுக்கு கடுமையான வலி இருக்குமாம். பிளாட்டிபஸ்ஸின் விஷத்தால் தாக்கப்பட்டால் உடனடியாக பாம்புக்கடிக்கு செய்வதுபோலவே முதலுதவி செய்யவேண்டியது அவசியம். இனப்பெருக்க காலத்தில் பிற ஆண் பிளாட்டிபஸ்களை எதிர்கொள்ளவும், எதிரியைக் கொல்லவும் இவை இந்த நச்சுமுள்ளைப் பயன்படுத்துகின்றன.

நிலத்தில் நரி, நாய் போன்ற விலங்குகளும், கழுகு, ஆந்தை போன்ற பறவைகளும், வளைக்குள் பாம்பு, உடும்பு போன்ற ஊர்வனவும், தண்ணீரில் முதலை, நீரெலி போன்றவையும் பிளாட்டிபஸ்ஸுக்கு ஆபத்து விளைவிக்கும் எதிரிகள் என்றாலும் எல்லாவற்றையும் விட மிகப்பெரிய எதிரி என்று மனிதர்களைச் சொல்லலாம். மீன்பிடிவலைகள் மற்றும் தூண்டில் முட்களில் சிக்கி நீருக்குள்ளேயே பல பிளாட்டிபஸ் உயிரிழக்கின்றனவாம். மேலும் அவை வசிக்கும் நீர்நிலைகளை மாசுபடுத்துவன் மூலமும், இயற்கையை அழிப்பதன் மூலமும் அவற்றின் வாழ்வாதாரத்தை அழித்துக்கொண்டிருக்கிறோம் நாம்.

பிளாட்டிபஸ் தனித்த வாழ்க்கை வாழ்ந்தாலும் அதன் இரைதேடலில் பயனடைய ஒரு கூட்டாளியும் அவ்வப்போது இணைவதுண்டு. அது மற்றொரு பிளாட்டிபஸ் என நீங்கள் நினைத்தால் தவறு. ஆஸ்திரேலியன் கார்மோரான்ட் என்னும் நீர்ப்பறவைதான் அது. பிளாட்டிபஸ் கூடவே நீரில் மூழ்கும். பிளாட்டிபஸ் நீருக்கடியில் மண்ணைக்கிளறி அங்கு ஒளிந்திருக்கும் சிறு உயிரினங்களை வெளிக்கொண்டுவரும்போது, இப்பறவை சட்டென்று பாய்ந்து அவற்றைக் கவ்வித்தின்றுவிடும். கண்தெரியா பிளாட்டிபஸ் பாவம்தான்.



இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் தோலுக்காவும் ரோமத்துக்காகவும் இவை பெருமளவில் வேட்டையாடப்பட்டுவந்தனவாம். ஆனால் இப்போது கடுமையான சட்டங்கள் மூலம் பாதுகாக்கப்பட்டுவருகின்றன. பிளாட்டிபஸ்ஸை பொதுமக்கள் செல்லப்பிராணியாகவோ, வேறுவிதமாகவோ வீட்டில் வைத்திருப்பது சட்டவிரோதமாகும். ஆஸ்திரேலியாவின் குறிப்பிட்ட சில உயிரியல் பூங்காக்களில் காட்சிக்காகவும், சில பல்கலைக் கழகங்களில் ஆராய்ச்சிக்காகவும் வனத்துறையின் அனுமதியுடன் பேணப்படுகின்றன. இப்போதைய ஆஸ்திரேலிய சட்டம் எந்தக் காரணத்தை முன்னிட்டும் பிளாட்டிபஸ்ஸை பிறநாடுகளுக்கு எடுத்துச்செல்ல அனுமதி மறுக்கிறது.




ஆஸ்திரேலியாவின் உயிரியல் மற்றும் கலாச்சார அடையாளங்களுள் பிளாட்டிபஸ்ஸுக்கு முக்கிய இடமுண்டு. ஆஸ்திரேலியாவின் இருபது செண்ட் நாணயத்தில் இடம்பெற்றுள்ள இது,  நியூ சௌத் வேல்ஸ் மாநிலத்தின் மாநில விலங்குமாகும். 



2000 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற சிட்னி ஒலிம்பிக்கின் அடையாளச் சின்னங்களாக (Sydney Millennium Olympic) என்பதைக் குறிக்கும் வகையில் சிட் (syd) என்னும் பிளாட்டிபஸ்ஸும் மில்லி (millie) என்னும் எக்கிட்னாவும் ஓலி (Olly) என்னும் கூக்கபரா பறவையும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டன. 1988 இல் பிரிஸ்பேனில் நடைபெற்ற உலகப் பொருட்காட்சியில் (World Expo 88) அடையாளச்சின்னமாக Expo Oz என்னும் பிளாட்டிபஸும் ஆப்பிள் கம்ப்யூட்டரின் இயக்குதளம் Mac OS X இன் முத்திரைச்சின்னமாக ஹெக்ஸ்லி (Hexley) என்னும் பிளாட்டிபஸும் இடம்பெற்றன. 



ஆஸ்திரேலியப் பூர்வகுடி மக்களுடைய பாரம்பரியக் கதைகளிலும் பிளாட்டிபஸ் இடம்பெற்றுள்ளது. அவர்களைப் பொறுத்தவரை  நீரெலிக்கும் வாத்துக்கும் பிறந்த பிள்ளைதான் பிளாட்டிபஸ். பூர்வகுடி மக்கள் சொல்லும் கதை ஒன்று. ஒரு சமயம் விலங்கினங்கள், பறவையினங்கள், நீர்வாழ் உயிரிகள் அனைத்துக்கும் போட்டி வந்ததாம். பிளாட்டிபஸ்ஸை தங்களுடன் இணையுமாறு ஒவ்வொன்றும் கேட்டுக்கொண்டனவாம். தான் தனித்துவமே சிறப்பென்று கூறி பிளாட்டிபஸ் எவற்றோடும் இணைய மறுத்துவிட்டதாம். நம்ம ஊர் வௌவால் கதை போலவே இல்லை?

------------------------------------------------------------------------------------------------ 
படங்கள்: நன்றி இணையம்.

14 December 2013

ஒருவேளை...




நானே புரிந்துகொள்ள இயலாத
சில திரைமறைவு ரகசியங்களை
விளக்கப்படாத விவரங்களை
ஒருவேளை
உனக்கு நான் புரியவைக்கக்கூடும்.

உன் பார்வை துளைத்த
வினாக்களுக்கான விடைகளை
ஒருவேளை..
என்றேனும் நான் உனக்குக் கையளிக்கக்கூடும்.

உள்ளுக்குள் பின்னிப் பின்னி
குமைந்துகொண்டிருக்கும் கனவுகளின்
முறுக்கிழைச் சிக்கல்களை
ஒருவேளை…..
என்றேனும் நான் எளிதாய் விடுவிக்கக்கூடும்.

மின்மினிகள் சிதறிக்கிடக்கும்
நிலாக்கால இரவுகளில்
கையோடு கை பிணைத்திருந்த
அத்தருணங்களோடு மற்றுமிரண்டை
ஒருவேளை….
நான் மறுபடியும் பெறக்கூடும்.

நான் காணும் சொப்பன உலகின்
கண்கவர் காட்சியழகை
மனமயக்கும் மாட்சியழகை
ஒருவேளை
உன்னையும் நான் காணச்செய்யக்கூடும்.

திருப்பமொன்று வந்துவிட,
இணைந்திருந்த நாமிருவரும்
தனித்தனியாய் ஆனோம் என்னும்
அந்த கசப்பான உண்மையை
ஒருவேளை
நான் பொய்யென மறுக்கவும் கூடும்.

*******************

(கமலேஷ் பாண்டே அவர்கள் எழுதிய ‘காஷ்என்னும் இந்திக்கவிதையின் தமிழாக்கம். அதீதம் இதழில் வெளிவந்தது.)
படம்: நன்றி இணையம்.

8 December 2013

இருத்தலும் இல்லாமையும்



தேவையின் நிமித்தம் தேடப்படும்போதுதான்
தெரியவருகிறது இருத்தலும் இல்லாமையும்.
ஏனெனில்….
கண்டுபிடிக்கும் தருணங்களுக்கு நிகராக
கவனங்களை ஈர்ப்பதில்லை
காணாமற்போகும் தருணங்கள்!

இன்னவிடத்தில் இன்ன நேரத்தில்
இன்னாரால் இன்னவாறாக 
காணாமற்போய்விட்டதென்பதை
கண்டிப்பாய் வரையறுக்கவியலாநிலையில்
அவநம்பிக்கையும் அசிரத்தையுமான தேடலின் முடிவில்
அயர்ந்தமரவைக்கிறது இயலாமை.

கவனிப்பாரின்றி நலிந்து மெலிந்து நாளடைவில்
காலாவதியாகிப்போயிருக்கலாம்.
அதன் சொல்லொணாத் துயர்மிகு சோகக்கூவல்
உடையவரைச் சேரமுடியாமல் ஓய்ந்துபோயிருக்கலாம்.
உள்ளேகும் புத்துருப்படிகளால் உதாசீனப்படுத்தப்பட்டு
புறவாசல் வழியே போக்கடிக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

கண்ணெதிரே இருக்க நேர்ந்திடினும்
வசீகரமிழந்த அதனிருப்பு அதுதான் இதுவென்று
வகையாய் அடையாளங்காட்டத் தவறிப்போகலாம்.
இருத்தலும் இல்லாமையும் ஒன்றென
உணரப்படுவதான வலி சாதாரணமானதல்ல.

வரிகளை வாசித்துக் களைத்தோர்
காணாமற்போனதெதுவென்று அறியவிரும்புவீராயின்
கிலேசத்துக்காளாக வேண்டாம்.
உயிராகவோ…. உறவாகவோ…. உடமைப் பொருளாகவோ
ஊகித்தலும் உருவகப்படுத்தலும் உங்கள் உரிமையே!

********************************

30 November 2013

விரக்தியின் விளிம்பில்...




விரக்தியின் விளிம்பு நோக்கி விரையுந்தோறும்
வீசப்படுகிறது ஒரு பாசக்கயிறு.
விடுக்கப்படுகிறது ஒரு விநோத விளிப்பு!
மதியாமல் முன்னேகும் மனக்கயிற்றைக்
இழுத்துப் பிடித்துத் திணறடிக்கிறது ஒரு இறைஞ்சல்.

முரண்டும் திமிறியும் ஆக்ரோஷித்தும் ஆங்கரித்தும்
இளங்கன்று போலத்துள்ளியும் துவண்டும் எனப் 
பலவாறாய் முயன்றும்
பலனற்றுச் சோர்ந்துவிழுமொரு பொழுதில்
கைவிரித்து தன் தளைகளைக் கழற்றிவிட்டு
கள்ளச் சிரிப்பொன்றை உதிர்த்துக்கொண்டே
கண்மறைந்து போகிறது 
வெறுமையின் கடைசித்தடமும்.

************************************** 


26 November 2013

என்றாவது ஒருநாள்…(ஆஸ்திரேலியக் காடுறை கதை 2)





நிலவொளி ஊடுருவிக்கொண்டிருக்கும் வாட்டில் மரத்தின் கீழே தங்கள் பழங்கதைகளைப் பேசியபடி இரவைக் கழித்துக்கொண்டிருந்தனர் இரு வழிப்போக்கர்கள். மிச்செலின் நண்பன் சற்றுமுன்தான் தன் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த ஒரு விறுவிறுப்பான சம்பவத்தைப் பற்றி சொல்லி முடித்திருந்தான். இப்போது மிச்செலின் முறைமிச்செல் உணர்வுகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் புகைபிடித்தபடி சற்றுநேரம் யோசித்துக்கொண்டிருந்தான். பின்பு சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

ஒரு சின்னப்பெண் என்னை ஈர்த்திருந்தாள். அவள் என் தங்கையைப் பார்க்க எங்கள் வீட்டுக்கு வருவாள். உலகிலேயே மிக அழகான யுவதி அவளாகத்தான் இருந்திருப்பாளென்று நான் நினைக்கிறேன். அவளுக்கு அப்போது பதினெட்டு வயதுதான். அவள் என் தோள் உயரம் கூட வரமாட்டாள். அவளுடைய நீல நிறக் கண்களைப் போல் நீ வேறெங்கும் பார்த்திருக்க முடியாது. பளபளப்பான பொன்னிறக் கூந்தல் அவள் முழங்காலைத் தொடும். அதை உன்னுடைய இருகைகளுக்குள் அடக்கிவிட முடியாதுரோஜா, அல்லி மலர்களைப் போல் மென்மையான தேகம் அவளுக்கு.

அப்படிப்பட்டவள், கரடுமுரடான தோற்றம் கொண்ட, அவலட்சணமான, படிக்காத, நாகரிகமற்ற என்னை ஏறெடுத்தும் பார்ப்பாளென்று என்னால் நினைத்தும் பார்க்க முடியவில்லை. அதனால் எப்போதும் அவள் வழியிலிருந்து விலகியும், அவளைப் பார்த்தால் சற்று விறைப்புடனும் நடந்துகொண்டேன்நான் அவள் பின்னால் அலைவதாக என்னைப் பற்றி மற்றவர்கள் நினைப்பதை நான் விரும்பவில்லை. ஏனெனில் எனக்குத் தெரியும் அது நகைப்புக்கிடமான செய்தியாகிவிடும் என்பது. மற்றவர்களை விடவும் அவளே என்னைப் பார்த்து அதிகமாய் நகைக்கவும் கூடும்.
அவள் தானாகவே என்னிடம் வந்து பேசுவாள். என்னருகில் பலகையில் அமர்வாள். ஆனால் அவையெல்லாம் அவளுடைய இயல்பான சுபாவம் என்று நினைத்திருந்தேன். மேலும் ஒரு அவலட்சணமான அறிவிலியான என்மீது கொண்ட பரிதாபமும் காரணமாக இருக்கலாம் என்றும் நினைத்தேன்

நான் அந்தப் பெண்ணால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தேன், விளையாட்டல்ல, உண்மைதான். கற்பனையில் என் மனைவியாய் அவளை நினைத்து பெருமிதமும் அடைந்திருந்தேன். ஆனால் அதை அவளறியாமல் பார்த்துக்கொண்டேன். ஏனெனில் எனக்கு உறுதியாகத் தெரியும் அவள் அதைக் கேட்டால் சிரிப்பாள் என்று.

நிலைமை இப்படியே போய்க்கொண்டிருக்கும்போதுதான் இரண்டு அல்லது மூன்று வருடங்களுக்கு எல்லைப்பகுதியில் உள்ள கால்நடைப் பண்ணையில் பணியாற்றும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. நான் கட்டாயம் போயாகவேண்டிய சூழலிருந்தேன். ஏனெனில் என்னிடம் அப்போது பணமே இல்லை. மேலும் நான் அங்கிருந்து வெளியேற விரும்பினேன். அவள் வளையவரும் இடத்திலேயே நான் இருப்பது என்னை மேலும் சிரமப்படுத்தியது

நான் புறப்பட்ட இரவன்று அனைவரும் என்னை வழியனுப்ப புகைவண்டி நிலையத்துக்கு வந்திருந்தனர். அந்தப்பெண்ணும் வந்திருந்தாள். புகைவண்டி கிளம்பத் தயாராக இருந்தது. அவள் நிலையத்தின் கோடியில் இருளில் தனியாக நின்றிருந்தாள். என் தங்கை என்னை முழங்கையால் இடித்தும் கண்சாடை காட்டியும் எனக்கு எதையோ புரியவைக்க முயன்றாள். ஆனால் என்னால் அவள் குறிப்பைப் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை. முடிவில் அவள் சொன்னாள்,

போய் அவளிடம் பேசு, மரமண்டை, போய் ஏடியிடம் விடைபெற்றுக்கொள்

 அவள் சொன்னதால் பிறர் அறியாமல் நான் ஏடி நின்றிருந்த இடத்துக்குப் போனேன்.

 “சரி, நான் போய்வருகிறேன் மிஸ். ஏடி பிரவுன்கை கொடுத்தபடி சொன்னேன். “நான் மறுபடியும் உன்னைப் பார்ப்பேனா என்று தெரியவில்லை. ஏனென்றால் நான் எப்போது திரும்பிவருவேன் என்பது கடவுளுக்குதான் தெரியும். என்னை வழியனுப்ப வந்ததற்கு நன்றி.”

அவள் வெளிச்சத்தில் முகத்தைத் திருப்பியபோதுதான் கவனித்தேன், அவள் அழுதுகொண்டிருப்பதை. அவள் உடல் முழுவதும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. சட்டென்று அவள்ஜாக்..ஜாக்..’ என்று சொல்லிக்கொண்டே என் கைகளை இறுக்கமாய்ப் பற்றிக்கொண்டாள்.”

மிச்செலின் குரல் அவனுடையதைப் போலவே இல்லை. மிச்செல் நிச்சலனத்துடன் நெருப்பின்மீது நிலைக்குத்திய கண்களுடன் இருந்தான்.

 “நீ அவளை அணைத்து முத்தமிட்டிருப்பாய் என்று நான் நினைக்கிறேன்என்றான் நண்பன் அவனைக் கவனித்தபடி.

 “நானும் அப்படி சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன். ஆனால் ஆண்கள் பொய் சொல்ல விரும்பாத சில விஷயங்களும் இருக்கின்றனவேம்.. இப்போது கெட்டிலை சூடுபடுத்தி கொஞ்சம் தேநீர் அருந்தலாம் என்று நினைக்கிறேன்.”

 “என்றாவது ஒருநாள் நீ போய் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வாயல்லவா?”

 “ஹூம்என்றாவது ஒருநாள்! அந்தநாள் என்று? நாம் எல்லோருமே சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறோம்என்றாவது ஒருநாள்’. நான் இதை பத்து வருடங்களுக்கு முன் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். இப்போது என்னைப் பார். ஐந்து வருடங்கள் அங்குமிங்கும் அலையாய் அலைந்து கொண்டிருந்தேன். கடந்த இரண்டு வருடங்களாக இங்கு நிலையாக இருக்கிறேன். இதை விட்டு வெளியேறும் அறிகுறி தெரியவில்லை. வேறொன்றுக்குப் போனாலும் இதுவரை உழைத்த உழைப்பினால் என்ன லாபம்

கையில் ஒரு பைசாவும் இல்லாமல் பையில் ஒரு கந்தைத்துணியும் இல்லாமல் நான் வீட்டுக்குப் போய் திருமணம் செய்வதென்பதை யோசித்துப் பார். பணப்பட்டுவாடா முடியாமல் நான் இங்கிருந்து போகப்போவதில்லை. பணப்பட்டுவாடா செய்யும் நாளும் கடந்துவிட்டது. இந்தக் காலணிகளைப் பார். நகரத்தில் நாம் போய் நின்றால் நம்மை பரதேசி அல்லது பிச்சைக்காரர்கள் என்பார்கள்.

உண்மையில் நமக்கும் அவர்களுக்கும்தான் பெரிதாய் என்ன வித்தியாசம்? நான் ஒரு முட்டாளாக இருந்திருக்கிறேன். எனக்கே தெரிகிறது. அதற்கான பலனைத்தான் இப்போது அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். இப்போது செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லைஒருவேளை உணவுக்காக அங்கும் இங்கும்  ஓடியோடிக்கொண்டிருக்கிறோம். வயதாகும்வரைநம்மைப் பற்றிய சிரத்தைக்குறையும்வரைஉடல் அழுக்கடையும்வரைஇந்த ஓட்டம் தொடரும். இன்னும் வயதாகும்இன்னும் சிரத்தைக் குறையும்இன்னும் அழுக்கடைவோம். இப்படியே இந்த மண்ணுக்கும் புழுதிக்கும் வெக்கைக்கும் ஈக்களுக்கும் கொசுக்களுக்கும் பழகிப்போவோம்

இலக்கைத் தொலைத்து நம்பிக்கையைக் கைவிட்டு ஒரு மாடு மாதிரி கால்நடை வாழ்க்கையில் ஈடுபடுத்திக்கொள்கிறோம். ஒரு நாயைப் போல போகுமிடமெல்லாம் நம்மோடு வருகிறது உடலின் ஒரு அங்கமாகவே மாறிவிட்ட இந்த முதுகுப்பை. அது இல்லாவிடில் சுமையற்றத் தோள்களும் எதையோ இழந்தது போலான தவிப்பும் நம்மை இயல்பாயிருக்க விடுவதில்லை

இந்த வேலை முடிந்துவிட்டால் அடுத்த வேலை கிடைக்குமா என்கிற கவலையையும் விட்டுவிட்டோம். ஒரு நாடோடியைப் போல சுற்றித்திரிகிறோம். ஒரு மனிதனின் இதயமிருக்கும் இடத்தில் ஒரு எருதின் ஆன்மா இருக்கும்வரை வாழ்க்கை இப்படித்தான் போய்க்கொண்டிருக்கும்.

நமக்கென்று கவலைப்பட யார் இருக்கிறார்கள்? நேற்று இந்தப்பாதையைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் போயிருந்தால் என்ன நேர்ந்திருக்கும்? எவர் பார்வையிலும் படாமல் லிக்னம் புதர்ச்செடிகளின் நடுவே பிணமாய் அழுகி நாறிக் கிடந்திருப்போம். ஒருவேளை யாராவது நம்மைப் பார்க்கநேர்ந்தாலும் அவர்கள் தங்கள் பயணத்தைக் கைவிட்டுவிட்டு உலகுக்கு நம்மைப் பற்றித் தகவல் தெரிவிக்க விழையப்போவதில்லை. ச்சே.. என்ன உலகம் இது!”

சங்கடப்படுத்தும் அமைதியின் நடுவே அவன் புகைபிடித்து ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டான். தன் புகைக்குழாயிலிருந்து சாம்பலைத் தட்டியவாறே ஆயாசத்துடன் சொன்னான்.

ஹூம்இன்று நான் கொஞ்சம் உணர்ச்சிவசப்பட்டுவிட்டேன். இப்போது படுக்கைக்குப் போவது நல்லதென்று நினைக்கிறேன். நாளை இந்த வறண்ட நிலத்தில் நீண்டதொரு பயணம் நமக்கிருக்கிறது.” 

அவர்கள் முதுகுச்சுமையாய் சுருட்டிவைக்கப்பட்டிருந்த படுக்கையை மண்ணில் விரித்துப் படுத்தனர். போர்வையால் போர்த்திக்கொண்டனர். நிலவொளியும் காற்றும் அவனை தூங்கவிடாமல் விழித்திருக்கச் செய்வதை விரும்பாத மிச்செல், ஒரு காலிகோ துணியை எடுத்து முகத்தை மூடிக்கொண்டான்.

*********************************************************************************
(மூலம்: ஹென்றி லாசன் எழுதிய ‘Some Day’ என்னும் ஆங்கில ஆஸ்திரேலியக் காடுறை கதை)


 படம்: நன்றி இணையம்

28 October 2013

ஒளி காட்டும் வழி




ஒளி காட்டும் வழியில் பயணப்பட்டு
ஒளிர்ந்தடங்கக்கூடும் உங்கள் திருநாட்கள்.
விழி காட்டும் ஒளியில் மாத்திரமே
விடியக்கூடும் எங்கள் இருள்நாட்கள்!
வழியறியாமலும் வாழ்வின் போக்கறியாமலும்  
தயங்கியோ முடங்கியோ தவித்துக்கிடப்பதில்லை,
சாலையிலும் வாழ்க்கைப்பாதையிலும்
கரடுமுரடுகளைக் கண்ட எங்கள் கால்கள்,

இடறும் சரளைக்கற்களால் தடுமாறி
இடவலம் புரியாது திசைகளின் தடம்மாறி
முச்சந்திகளில் தத்தளித்து நின்றாலும்….
அச்சச்சோவென்று அனுதாபம் கொண்டெவரும்
ஆதரவுக்கரம் நீட்டி அவமதித்திட வேண்டாம்.
சாலையின் விதிகளை மதித்து நடவுங்கள்,
சங்கடமின்றி சாலை கடப்போம் நாங்கள்.
இதை இறுமாப்பெனாது, தன்னம்பிக்கையென்பீராயின்
இறும்பூதெய்திடுவோம் உங்கள் பெருந்தன்மை கண்டு.

உதவும் எண்ணம் உண்மையில் இருப்பின்….
தீயும் மண்ணும் தின்னும் கண்களை மட்டும்
சற்றே மனங்கனிந்து எமக்களித்து உதவுங்கள்,
கடந்திடுவோம் பிறவிப்பெருங்கடலை
உம் கருணைக்கரங்களைப் பற்றியபடியே!
ஒளி காட்டும் வழியில் எம்மை உய்விக்கும்
உங்கள் உயர்குணந்தன்னை நினைந்து நினைந்து
நெஞ்சம் நெகிழ்ந்திருப்போம் வாழும் நாளெல்லாம். 

********************************************

ஒளி காட்டும் வழி என்ற இந்தக் கவிதையை ரூபனின் தீபாவளி சிறப்புக் கவிதைப்போட்டிக்காக எழுதியுள்ளேன். ஒளித்திருநாளாம் தீபாவளித் திருநாளில், ஒளியிழந்த பார்வைகளின் சார்பாய் என் மனத்தில் எழுந்த எண்ணமே இங்கு கவிதைப் பரிமாணமாய். தூண்டுதல் அளித்தமைக்கு நன்றி ரூபன்.



விழியால் ஒளியேற்றுவோம். 
அகல் கொண்டு அகலுக்கு ஒளியேற்றுதல் போல… 
விழிகள் கொண்டு விழிகட்கு ஒளியேற்றுவோம், வாரீர்.
கண்தானத்தை ஊக்குவிப்போம்,
பார்வையற்றோர் வாழ்வில் காரிருளை நீக்கிவைப்போம். 

அனைவருக்கும் இனிய தீபாவளித் திருநாள் நல்வாழ்த்துக்கள்!

************************************************************************************************************
(படங்கள்: நன்றி இணையம்)